دزد خودی

یکی از کارایی که خیلی دوس دارم اینکه توی تاریکی شب از یه جای بلند تر از شهر خیره شم به شهر و چراغاش......یه جورایی انگار زمین هم مثل آسمون پر ستاره میشه.یه جورایی بینشون غرق میشی...پیش خودت میگی چقدر دزد خودی...

یه چیزی تو قلبم تو مغزم تو چشمام میسوز!

نمیدونم بخاطر یه جای خالی؟

بخاطر سوال بی جوابه؟

بخاطر کاریه که باید بکنم اما نمیکنم؟

بخاطر درگیری منطق و احساسمه؟

بخاطر اینکه هی سعی میکنم فکرای که تو ذهنم میاد رو توجیح کنم؟ بخاطر دلخوریم از خداعه که حتی بعدش عذاب وجدان میگیرم

الاناس که همکارم بیاد دنبالم بریم مدرسه

پر بغضم

میرم مدرسه و میام بقیشو میگم

دزد خودی...

اسـفند رسیده..
بیا و بیفت وسطِ تمامِ نو شدنی هایم
میان ذوقِ به سَر رسیدنِ انتظارم.
تا ازسَرو کولِ دوست داشتنهایمان بالا رویم...
و بهار را با نگاه هم تحویل کنیم..

دزد خودی...